Ćwiczenie z "jestem" było intensywne, złożone. Kiedy wydaje mi się, że czyjeś "jestem" jest słabsze od mojego, kiedy partner za szybko staje się miękki, ugodowy, coś mnie blokuje przed dalszą swobodną impro. Czy to lęk o partnera - że jak sięgnę zbyt głęboko w siebie, wyciągnę stamtąd coś, co go przytłoczy, będzie zbyt - czy o siebie - że potrzebuję silnej kotwicy w drugiej osobie, by móc odpłynąć daleko? (trochę analogiczne do psychodelicznego tripu) Do jakiego stopnia te wszystkie wrażenia to projekcja jakiegoś mojego wewnętrznego wzorca? Flow słowny - dużo dała mi interwencja Piotra, który znienacka wpił się rękami w mój brzuch, wyrwało to mój strumień z sennego poszukiwania ku czemuś bardziej emocjonalnemu, dynamicznemu. Słowa bardzo ułatwiają wejście w jakieś emocje, sam ruch jest często za suchy, zbyt abstrakcyjny i nieokreślony znaczeniowo (ciekawi mnie, czy dla innych też). Zarazem złapawszy silną emocję (np. złość) strumień robi się bardziej określony, je...
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuń